Titówka

Titówka. Owoce wielkie baryłkowate z nieznacznymi kantami, żółte z ciemno-czerwonym zabarwieniem, dość gęsto purpurowo smużkowate. Z wyglądu przypomina nieco aporta, jakkolwiek kształtem, smakiem owocu oraz budową drzewa bardzo różni się od niego. Mięsiwo jędrne, kruche, soczyste, słodko-kwaskowate, dosyć smaczne. Dojrzewanie rozpoczyna się u nas przy końcu września i trwa nieraz do listopada. Przewozy nawet dosyć odległe wytrzymuje jak najlepiej.

Drzewo na grunt całkiem niewybredne, udaje się nawet dobrze na ziemiach suchszych, piaszczystych. Rośnie bardzo silnie, koronę tworzy zwykle stożkowatą o rozgałęzieniu silnym i mocnym, dosyć rzadkim. Owoce osadzone są prawie zawsze bezpośrednio na grubszych gałęziach. W młodości należy tę odmianę krótko przycinać i rozmieszczać gałęzie na pniu rzadko oraz zawsze usuwać najwyższy pęd w koronie, znajdujący się obok przewodnika głównego. Pędy rosnące zazwyczaj bardzo silnie przy samym przewodniku, tworzą w przyszłości zbyt silne konary, które swoim ciężarem łatwo oddzierają się od pnia. Rodzi wcześnie i obficie, z tego powodu jest o wiele lepszą niż aporty. Aby otrzymywać dorodne owoce corocznie wymaga dobrego nawożenia. Na suszę i mrozy zupełnie wytrzymałe. Od grzybków wcale nie cierpi.

Ze względu, że w młodości titówka bardzo silnie grubo i prosto rośnie na mrozy i susze jest zupełnie wytrzymała, udaje się znakomicie na każdej ziemi, nawet suchej piaszczystej, chorobie raka wyjątkowo nie podlega. Może wybornie być użyta na podkładkę do podwójnego szczepienia na silniejszy pień dla odmian słabo rosnących, jak na przykład glogierówka, reneta ananasowa itp.